„Vantar harðduglegan starfskraft í sauðburð í vor …“ Ég skrifaði og spurðist fyrir. Sú sem svaraði var Elínóra. Hún gaf mér upp símann sinn og við ræddum saman símleiðis um launamál og aðstæður á bænum. Ég var ráðinn. Svo hélt ég af stað sem leið lá … Mig gat ekki órað fyrir hvað ég hafði komið mér út í.

Ég vissi ekki að bærinn líktist meira forngrískum harmleik en venjulegum íslenskum bóndabæ.