Hér er tekið mið af bókmenntaformi stafrófskveranna gömlu, kennslubóka sem höfðu það hlutverk að vígja börn og ungmenni inn í töfraheima leslistarinnar. En ekki síður átti lesmálið að geyma uppbyggilegar lexíur og heilræði sem gætu nýst ungum lesendum sem eins konar veganesti út í lífið síðar meir. Með óvanalegum verkum sem leika á mörkum hins uppdiktaða og sanna hefur Magnús Sigurðsson skapað sér sérstöðu í íslenskum bókmenntum. Þessi bók er nýtt skref í þróun hins framsækna höfundarverks.