Höfundur: Thor Vilhjálmsson

Í miðbænum á Efri-Ey ætlar lítill drengur að fara að ferðast. Móðir hans þessi stóra sterka kona sem átti tólf börn og söng oft, segir: Hvenær heldurðu þú komir nú aftur Jói minn?
Ég veit nú ekki hvaða dagur það verður, segir hann.

Rómuð bók Thors Vilhjálmssonar um Jóhannes S. Kjarval kemur nú út í þriðju útgáfu í tilefni af 85 ára afmæli Thors. Hér segir hann í snilldarlegum texta frá lífi og verkum Kjarvals frá því hann var bundinn við klyfberabogann á hesti póstsins fjögurra ára gamall og fluttur að heiman úr Meðallandinu yfir sanda, fjöll og firnindi til Borgarfjarðar eystra, og þar til hann er kominn um áttrætt, óumdeildur meistari málaralistarinnar á Íslandi.

Myndir á bókarkápu eru af Thor eftir Kjarval og var myndin framan á kápu gerð í tilefni af frumútgáfu þessarar bókar árið 1964.

Nýr formáli höfundar fylgir.

„Kjarval verður alltaf söguefni. Hann verður alltaf efni í margar mislíkar og jafnvel ólíkar bækur ... Og mun alltaf lifa með okkur á meðan við gegnum því sem hann sagði einhvern tímann: Fólk sem aldrei lyftir neinu í samtaki verður aldrei þjóð.“ Úr formála

„Þetta er sannarlega persónuleg bók. Thorsbók, og um leið er yfir henni kjarvölsk stemmning ... Þessum tveim mönnum hefur komið vel saman.“
Árni Bergmann / Þjóðviljinn 1964

„Thor Vilhjálmsson hefur skrifað bók, sem heitir: Kjarval … Bók, sem brennur í höndum manns, eldur hinnar stóru listar … Hve furðuleg bók í látlausri fegurð sinni og einstæðu öfgum. En eftir hana veit maður, vissi hann það ekki áður, að Kjarval er listamaður aldanna.“
Kristján frá Djúpalæk / Verkamaðurinn 1964

„Kjarval málar hraunið, en útskýrir það ekki. Hið sama hefur Thor Vilhjálmsson gert frammi fyrir list Kjarvals. Hann skilgreinir hana ekki, en yrkir um hana. Bókin er framlag skálds, en ekki listfræðings. Hún er eins konar tilbrigði um hin margvíslegu stef Kjarvals, svo tekið sé að láni orðalag frá tónlistinni. … Thor Vilhjálmsson er jafnauðkennilegt skáld eins og Kjarval er einstæður málari. Hvor um sig stendur bjargfastur í sinni grein.”
Erlendur Jónsson / Morgunblaðið 1965