Höfundur: Illugi Jökulsson

„Neyðaróp þeirra nístu hjörtu okkar. Sérstaklega man ég eftir einum unglingspilti, 16–18 ára, sem flaut á bjargbelti og hrópaði í dauðans angist hástöfum á mömmu sína og guð. Máttum við varla tára bindast, er við horfðum á þessa eymd, og gátum ekki bjargað mönnunum. Þannig er stríðið.“

Julius Schopka var 24 ára þegar hann kom til Íslands árið 1920. Hann hafði verið í þýska flotanum í nýliðinni heimsstyrjöld, í áhöfn U-52, kafbáts sem fór um hafdjúpin og gerði árásir á tugi skipa. Stríðið var grimmilegt og bátsverjinn ungi upplifði margt skelfilegt – en átti líka góðar stundir, eins og þegar hann bjargaði litlum kettlingi af sökkvandi beitiskipi. Íslandsfarið Flóra var eitt þeirra skipa sem kafbáturinn sökkti en áhöfn og farþegar komust af.

Eftir að Schopka settist að í Reykjavík varð hann einn forvígismanna Þjóðverja hérlendis og tók á móti þýskum herskipum sem komu til hafnar. Þar hitti hann menn sem áttu eftir að hefjast til æðstu metorða innan þriðja ríkisins en sjálfur var hann eindreginn andstæðingur nasista. Hann varð íslenskur ríkisborgari, vel metinn kaupmaður, og eignaðist börn og buru.

Illugi Jökulsson segir hér viðburðaríka sögu Juliusar Schopka og byggir líflega frásögn sína á minningum hans sjálfs úr stríðinu og miklum fjölda annarra heimilda. Um leið er gangur fyrri heimsstyrjaldar rakinn, sögð saga þýska herskipaflotans og greint frá helstu atburðum hinna róstusömu ára eftir stríð.